Xalqaro olimlar guruhi asosan bolalar va o‘smirlarda uchraydigan, davolash qiyin bo‘lgan suyak saratoni — osteosarkoma hujayralaridagi zaif nuqtani aniqladi. Laboratoriya sharoitida o‘tkazilgan tajribalarda ikkita eksperimental usulni birgalikda qo‘llash o‘sma o‘sishini sekinlashtirish va sichqonlarning yashash muddatini sezilarli darajada uzaytirish imkonini berdi.

AQShdagi Sent-Jud bolalar ilmiy-tadqiqot shifoxonasi olimlari saraton hujayralarining zaif tomonlarini aniqlash uchun oqsillarni parchalovchi maxsus molekulalardan foydalandilar. An’anaviy dorilar zararli oqsillarning faolligini vaqtincha to‘xtatsa, ushbu molekulalar ularni hujayra tomonidan yo‘q qilinishi kerak bo‘lgan moddalar sifatida belgilab, to‘liq parchalanishiga yordam beradi.

Tadqiqotchilar osteosarkoma rivojlanishida ishtirok etadigan EP300 oqsiliga alohida e’tibor qaratdilar. Ular AKT oqsillari signal tizimining faolligi oshganda, saraton hujayralari EP300 oqsilini parchalashga qaratilgan ta’sirga nisbatan sezgirroq bo‘lishini aniqladilar.

AKT tizimi faolligini pasaytiradigan tasdiqlangan dorilar allaqachon mavjudligini hisobga olib, olimlar ikkala usulni birgalikda qo‘llashni sinovdan o‘tkazdilar. Inson o‘smasi hujayralari joylashtirilgan laboratoriya sichqonlarida o‘tkazilgan tajribalarda EP300 oqsilini parchalash va AKT tizimi signallarini bostirish usullarini birlashtirish samaraliroq bo‘ldi. Natijada o‘smalarning o‘sishi sezilarli darajada sekinlashdi, tajriba hayvonlarining yashash muddati esa uzaydi.

Klinikagacha bo‘lgan tadqiqot natijalari Journal of Experimental Medicine ilmiy jurnalida chop etildi.

Olimlar, shuningdek, osteosarkomaning ayrim turlari nima sababdan davolashga sezgir, boshqalari esa chidamli bo‘lishini tushuntirishga muvaffaq bo‘ldilar. Biologik va biokimyoviy tahlillar davolashga chidamli o‘sma hujayralari oqsillarni tezroq ishlab chiqarishini ko‘rsatdi. Shu sababli ular parchalangan EP300 oqsili o‘rnini tezda to‘ldira oladi. Davolashga sezgir hujayralarda esa ushbu oqsil sekinroq ishlab chiqariladi va qo‘llanilayotgan usul ularning yo‘q qilinishiga olib keladi.

Olimlarning ta’kidlashicha, so‘nggi to‘rt o‘n yillik davomida osteosarkomani davolash uchun yangi tasdiqlangan usullarning paydo bo‘lmagani ushbu yo‘nalishda yangi yondashuvlar zarurligini ko‘rsatadi. Yangi kashfiyot bemorlarning individual xususiyatlarini hisobga olgan holda davolash usullarini ishlab chiqish uchun istiqbolli imkoniyatlar yaratadi.

Kelajakda genetik tekshiruvlar tegishli mutatsiyalarga ega bemorlarni aniqlash va ular uchun maqsadli davolash usullarini tanlashga yordam berishi mumkin. Ushbu yondashuv saraton hujayralari tananing boshqa qismlariga tarqalgan holatlarda ham shaxsiylashtirilgan davolash usullarini rivojlantirish uchun muhimdir.

Shunga qaramay, hozircha ushbu natijalar faqat klinikagacha bo‘lgan tadqiqotlarga asoslangan. Usulning odamlarda xavfsizligi va samaradorligini tasdiqlash uchun qo‘shimcha klinik sinovlar o‘tkazish zarur.