Mehr bilan to‘qilgan hayot

Hayot ba’zan kutilmagan taqdir burilishlari bilan bizni sinaydi. Mening uchun eng og‘ir sinov — bu sevgili otam bilan xayrlashish kunim edi. Hozir atrofimga qarasam, uyimizning har burchagida uning yurak iliqligi va qo‘l izlari bor, lekin o‘zi yo‘q. Otam qoldirgan bo‘shliqni hech narsa yoki hech kim to‘ldira olmaydi. Bugun men otamni oldingidan ko‘ra ko‘proq ko‘rmoqchiman.

Kimdir “Ota!” desa, yuragim titraydi. Shu so‘zda men uning muloyim ovozi va mehribon nigohini eslayman. Otam hech qachon baland ovozda gapirmasdi, lekin har bir so‘zi chuqur ma’no va katta ta’sirga ega edi. U bizga hayot qiyinchiliklariga g‘azab bilan emas, sabr va mehr bilan javob berishni o‘rgatdi. Uning yonida bo‘lish dunyodagi barcha tashvishlar yo‘qolgandek bo‘lar edi. U eng yaqin maslahatchim va sirdoshim edi.

Otamning eng katta boyligi insoniylik edi. U faqat bizning emas, qo‘shni va butun qishloqning hurmatiga sazovor edi. Do‘stlarga yordam berishdan hech qachon charchamasdi. Uning nasihati: “Yuragingni pokla, qizim, hamma bilan mehr bilan muomala qil!” — doimiy ravishda quloqlarimda yangraydi. Ustoz tabassumi eng qiyin lahzalarda ham atrofdagilarga ishonch va xotirjamlik bag‘ishlar edi. Otamning hayoti mehr bilan to‘qilgan edi.

“Otang bor — baxting bor” deyishadi. Bu haqiqat. Otaning yonida baxt boshqacha his qilinadi — o‘zingni yana bola kabi his qilasan, tinch va xavfsiz bo‘lasan. Endi esa uning yo‘qligi har bir qadamda seziladi. Lekin bir narsani tushundim: otam bizga faqat xotiralar emas, balki ulkan hayot darsini ham meros qoldirdi. San’at bilan bezatilgan hayoti abadiy ohang chalayotgandek bizning yuragimizda yashamoqda.